انجمن ایرانی ژئومورفولوژی پژوهشهای ژئومورفولوژی کمّی 22519424 1 3 2018 11 18 بررسی پتانسیل تخریب لرزه‎خیزی با به‎کارگیری مدل‎های چند شاخصه (مطالعه‎ی موردی: منطقه‎ی یک شهر تهران) 57 67 77882 FA منیژه قهرودی تالی دانشگاه شهید بهشتی سید موسی پورموسوی دانشگاه امام حسین(ع) سمیه خسروی دانشگاه خوارزمی Journal Article 2018 11 18 شهرهای ایران دارای شواهد متعددی از لرزه‎خیزی، همچون گسله‎ها و شکستگی‎ها، به‎ویژه در زمین‎های آبرفتی است که با ایجاد سازه‎های سنگین شهری، ناپایداری بسترهای شهری را به‎ارمغان آورده است. این پژوهش با هدف تحلیل پراکنش تخریب ناشی از لرزه‎خیزی در محیط شهری انجام شده است. منطقه‎ی یک تهران از این نظر انتخاب شده است که در ناحیه‎ی البرز مرکزی، بر نهشته‎های کواترنری واقع شده است و دارای شواهد متعدد تکتونیکی، ازجمله وجود سازند هزار دره، وقوع زمین‎لرزه‎هایی با بزرگی بیش از ٧ ریشتر، چین خوردگی و گسلش در سازند هزاردره و وجود زمین لغزش‎های دامنه‎ای هستند. در این مطالعه به‎منظور بررسی پتانسیل تخریب ناشی از زمین‎لرزه در منطقه‎ی یک تهران، از نقشه‎ی توپوگرافی، پراکندگی گسله‎ها، کاربری تهیه‎شده از سوی شهرداری، تراکم جمعیت، داده‎های ارتفاعی (DEM) استفاده شده است. بر اساس داده‎های فوق با توجه به شرایط تکتونیکی منطقه‎ی یک تهران، معیار‎های ضریب خمیدگی، نوع آبرفت، ارتفاع زمین، تغییرات ارتفاعی، تراکم شبکه‎ی زهکشی، تراکم نسبی گسل، تراکم نسبی جمعیت و درصد فضای باز، شاخص‎های انتخاب‎شده‎ای است که می‎تواند بیانگر تخریب ناشی از لرزه‎خیزی در این منطقه باشد. پراکنش شاخص‎های مورد نظر با استفاده مدل تاپسیس از روش‎های تصمیم‌گیری‌ چند شاخصه مورد تحلیل قرار گرفته است. نتایج مطالعات نشان داد که حداکثر پتانسیل لرزه‎خیزی در بخش شمالی منطقه‎ی یک، به‎دلیل بیشترین برون‎زدگی‎های آبرفت‎های قدیمی‎تر روی آبرفت‎های جدیدتر، حضور گسل‎های اصلی و لرزه‎زا، حداکثر ضریب خمیدگی و حضور شبکه‎های آبرفتی اصلی قرار گرفته است. https://www.geomorphologyjournal.ir/article_77882_d6c625ffc79cd2e7e1668ff078053911.pdf